MAHUR BELDE...

(Irgat/Kent Adıyaman/Halkına ithaf)

Kendi “ZİKRİNDE” pinhan parlak GÜNEŞE inat;

Kabzederken “DENİZİ-BULUTLAR” kepenklere,

Suya meftun “BALIKLAR” korkup AÇTILAR kanat;

UÇTULAR birer-birer GÜNEŞ/Renkli KENTLERE..

Güneş “AKŞAM HÜZNÜNÜ” savururken Dağlara;

Beni "DERDEST" bırakıp terk ettiler- BU KENT'İ,

“ŞÂFAK'TA o BALIKLAR -ÜŞÜŞÜNCE" Ağlara;

Kayıp/düştü "ELİMDEN" derdiğim-GÜL BUKETİ..

Savrulurken YAPRAKLAR birer-birer TOPRAĞA;

“BALIKLAR” sığındılar “BALIKÇI” Kayığına,

Ne "RUH" kaldı gücümde-Ne "GÜCUM" yetti ağ’a;

İBRETİ HÂK KONUNCA İŞRETIN VARLIĞINA..

Bir HİKMET-İ HÛDA'DIR, elbet AKLEDEN bilir;

Gâh NÛRDAN akar Bela, Gâh BELADAN çıkar Nur,

İMTİHAN DÜNYASI Bu, GÖZ görür-RUH irkilir;

"YARATILIŞ SIRRINA" erdikçe KALP VE ŞUUR..

(İHB/Şiir Pazarı Şiirleri-01 Aralık 2021-B.Şehir/İST..)

YORUM EKLE